Hoe mijn gedrag mijn kinderen beïnvloed

Een biertje, mag dat?

Je kunt je kind nog zoveel vertellen, uiteindelijk leren ze het meeste van je gedrag. 

Ik maak het wel eens mee dat één van mijn kinderen ineens iets geks zegt. Iets geks in de zin van, bijvoorbeeld, “verdomde pannenkoek!” Waar komt dat nou vandaan? Ik heb mijn kinderen toch niet geleerd te vloeken? 

Je mag niet vloeken, maar ik doe het wel

Maar ja, toen ik dit weekend een wijnglas liet vallen, ontschoot me toch een stevig ‘verdomme!’. En vorige week ook, toen mijn fietsband weer lek was. En de week daarvoor, in een onoplettend moment met mijn vrienden, toen zei ik misschien ook wel iets in die strekking. Niet door hebbende dat mijn dochter om het hoekje stond te luisteren. 

Tja, je mag niet vloeken, maar papa doet het regelmatig. 

Mijn kinderen volgen mijn gedrag 

Ik ben me er steeds meer van bewust dat mijn kinderen mijn gedrag volgen, dat ze kopiëren wat ik doe. 

Je kunt wel zeggen dat ze niet te veel mogen snoepen, maar als je zelf elke dag een zak M&M’s leeg eet, zullen ze die boodschap zeker niet serieus nemen. 

Ga je nu glashard liegen? Eerlijk, ik heb het wel eens gedaan.

Stiekem gaat niet

Dat heb ik zelf ook op de harde manier geleerd. Ik wil wel eens stiekem een snoepje uit de kast pakken. Binnen no time hadden mijn drie kinderen dat door: “Wat pak je?” Daar sta je dan. Drie van die nieuwsgierige koppies voor je neus. Ze hebben een heel aardig idee van wat je aan het doen bent, in elk geval dat het met eten te maken heeft. Ga je nu glashard liegen? Eerlijk, ik heb het wel eens gedaan. “Gewoon, ik pak een blik tomaten.” Maar, dat is niet houdbaar natuurlijk. Ik kan mijn kinderen niet vertellen dat ze niet te veel snoep mogen eten en ondertussen zelf stiekem snoep uit de kast pakken. 

Hetzelfde geldt natuurlijk voor heel veel, zo niet al het, andere gedrag.

Ik begrijp nu dan ook dat mijn vader mij gewoon altijd het goede voorbeeld heeft gegeven.

Wijntje bij het eten? 

Een biertje, mag dat?

Iris en ik drinken graag een wijntje. Ik drink ook graag een biertje, trouwens. Toch wil ik mijn kinderen niet opvoeden met het idee dat alcohol heel normaal is. Welk gedrag geef ik ze mee als we in het weekend bij het eten een wijntje drinken? Of een keer op zondagmiddag? Is dat oke of is dat niet oke? Ik weet het niet zo goed. Ik blijf het wel doen, hoor, ik kan mezelf niet alle genoegens onthouden. En mijn kinderen hoeven nou ook weer geen gezondheidsfreaks te zijn. 

Handje naar links, handje naar rechts

Toen ik een puber was vond ik het altijd een beetje gek, bijna gênant soms, dat mijn vader altijd zeer overdreven zijn hand uitstak bij het fietsen. Nu ik zelf vader ben, merk ik dat ik het ook doe als ik met mijn dochter fiets, die nu net zelf op de openbare weg leert te fietsen. Ik moet het goede voorbeeld geven, je wilt toch dat ze goed zichtbaar aangeeft waar ze heen gaat. Ik begrijp nu dan ook dat mijn vader mij gewoon altijd het goede voorbeeld heeft gegeven. Of ik nu 5, 14 of 21 was, dat maakte niet uit. Hij begreep dat als hij het niet deed, waarom zou ik het dan nog doen? 

Je mag niet roken, want dan ga je dood

Maar, het waren niet alleen goede voorbeelden. Mijn vader rookte. Mij werd altijd verteld dat roken slecht was, en dat heb ik als kind ook altijd gevonden. “Je mag niet roken, want dan ga je dood.” Toch, toen ik eenmaal een jaar of 16 was en in aanraking kwam met de ‘grote mensen dingen van het leven’, ben ik ook gaan roken. Het heeft wel een jaar of vijftien geduurd voor ik er weer vanaf was. Ik kan me voorstellen dat het voor mij niet zo moeilijke keuze was om te gaan roken, omdat mijn vader dat toch ook deed? 

Mijn kinderen hoeven nou ook weer geen gezondheidsfreaks te zijn. 

Hopelijk zien ze me rennen 

Hardlopen als voorbeeld

Een ander voorbeeld is sporten. Ik denk dat regelmatig bewegen een belangrijk onderdeel van fysieke en mentale gezondheid is. Dat wil ik mijn kinderen dus ook meegeven. Ik loop regelmatig hard, ga af en toe fietsen en wandel veel. Hopelijk zien mijn kinderen dat en krijgen ze daar wat van mee. 

De rode draad

Zo reflecterend op dit soort zaken, merk ik dat ik me steeds bewuster wordt van mijn gedrag en hoe dat mijn kinderen beïnvloedt. De rode draad is dat ik mijn kinderen probeer mee te geven hoe ik wil leven: in balans. Niet veel de ene kant op, niet te veel de andere kant op. Regelmatig sporten aan de ene kant, een wijntje aan de andere kant. Het vaderschap, het blijft een ontdekkingsreis. 

Op welke manieren ben jij je bewust als het gaat om het beïnvloeden van je kinderen? Ik lees het graag in een reactie. 

Dadventures is mijn verhaal over het vaderschap met drie kinderen. Over de avonturen die we beleven en dus vooral het gebrek daaraan. Mijn doel? Iets van herkenning geven voor andere vaders, mijn ervaringen delen én de band tussen vader en kind versterken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.