Ik heb drie kinderen. En die drie hebben allemaal fases. Als je zelf vader bent, ken je het wel: een fase van dit en een fase van dat. Dan weer eten ze niets, dan zijn ze de hele dag boos en een tijdje later willen ineens niet meer slapen zonder jou erbij. Maar, er is nog een fase: de ‘mama-moet-het-doen’ fase.
De fase waarin mama alles moet doen
Deze fase komt voor mijn gevoel regelmatig terug bij ons. Mama moet helpen met douchen, mama moet me naar bed brengen, mama moet drinken pakken, mama moet me in de auto zetten. Mama moet mijn schoenen aantrekken, mama moet mijn kleren pakken, mama moet me naar school brengen en mama moet mijn gordel omdoen.
Dat is lekker makkelijk voor mij, zul je denken. Maar, het kan ook best wel frustrerend zijn, zeker als dit langer aanhoudt en je een beetje het gevoel krijgt dat je als vader iets verkeerds hebt gedaan.
Soms mocht ik echt niets doen
Met één van mijn kinderen hebben we een periode gehad dat ik een paar maanden lang écht niets met haar mocht doen. Als ik haar uit de auto wilde halen, werd ze gillend gek. Douchen moest met mama, naar bed brengen moest met mama, voorlezen moest met mama, alles. Echt frustrerend, want het hield best een tijdje aan.
Niet een weekje dus, nee, echt een maand of twee. Dat werd op een gegeven moment wel echt een dingetje in mijn hoofd. Doe ik iets verkeerd? Ligt het aan mij? Uiteindelijk denk ik dat het vooral aan mijn kind lag en niet zozeer aan mij.
Het ging op een gegeven moment gelukkig wel over. Inmiddels is ze ook weer een paar jaar ouder en er wel overheen gegroeid. Ik mag dus gewoon weer helpen met aankleden, naar school gaan, tanden poetsen en huiswerk maken.
Ze hebben het alledrie wel eens
Ook de andere kids hebben deze fases, zij het minder heftig. Maar, allemaal hebben ze regelmatig wel een voorkeur voor mama. Soms is dat wel lekker (“dan douche jij ze toch even alledrie”), maar ik vind het toch wel een bijzonder fenomeen.
Ik lees ook online dat het bij sommige ouders echt een probleem wordt. Voorbeeld: “Het klinkt misschien grappig, maar het is momenteel heel zwaar. Ik moet alles doen voor haar.”
En dat is het natuurlijk ook! Als ouders wil je samen de lasten delen en als het kind dan verslaafd is aan de ene ouder, kan dat een serieus probleem worden.
Waar komt het vandaan?
Ik vraag me af waar dit gedrag vandaan komt. Ik kan me voorstellen dat het ontstaat wanneer de ene ouder veel meer aanwezig dan de ander. Dat er een soort gewenning ontstaat en een afkeer van de andere ouder.
Een andere oorzaak zou een verschil in opvoeding kunnen zijn. Een kind voelt natuurlijk aan dat het bij de ene ouder meer mag dan bij de ander. Als gevolg trekt het kind dan naar de ouder die meer toestaat. Zou best een oorzaak kunnen zijn, al heb ik niet het idee dat ik bijvoorbeeld strenger naar mijn kinderen ben (geweest) dan mijn partner.
Ook kan het zijn dat de karakters van de kinderen botsen met één van de ouders. Maar, ook dat is bij ons niet het geval geweest.
Ik kan dan eigenlijk nog maar één mogelijke oorzaak bedenken en dat is deze: mijn kinderen voelden zich op een zeker moment fijner bij het meer zorgzame karakter van mijn partner. Bij mama krijgen ze soms toch net wat meer zorg dan bij mij. Denk ik.
Maar het blijft een wonderlijk gebeuren.
Herken jij de ‘mama-moet-het-doen-fase’?
Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen hiermee. Hebben jouw kinderen ook wel eens een fase waarin mama alles moet doen en jij als goedwillende papa meters buitenspel staat? Laat het me weten in een reactie!
