Carrière, kinderen en de rolverdeling man vrouw

Bart op kantoor - dadventures.nl

Als je echt carrière wilt maken moet je veel werken. Toch? Moet je kiezen tussen kind en carrière of kun je het allebei hebben? Is er een middenweg? En geldt dat voor zowel mannen als voor vrouwen? Kun je carriere maken en er tegelijk echt voor je gezin zijn? En wat wil ik eigenlijk zelf? Vragen waar ik niet echt een helder antwoord op heb, maar waarover ik in dit blog mijn gedachten met je deel. 

Carrière én kinderen: niet voor mij 

Ik ben niet bepaald een carrièretijger. Carrière en kinderen gaat voor mij niet zo heel goed samen. Wel ben ik onrustig, wil ik graag bezig zijn en ‘onderweg zijn’. Ik wil in zekere zin graag succesvol zijn. ‘Succesvol’. Wat dat precies is, dat weet ik zelf ook nog niet. Daar kijk ik mijn psycholoog regelmatig voor aan, maar hij staat erop dat ik zelf het antwoord geef. En daar ben ik gewoon nog niet uit. 

Wat moet ik met mijn kids in de lockdown
Ik wil er zijn voor mijn kinderen.

Wat is succes? 

Je energie wordt als een soort stuiterbal heen en weer geslingerd tussen het gezinsleven en je ambities op andere vlakken. 

Succesvol zijn. Voor mij is dat op het ene moment een goede vader zijn, mijn kinderen goed opvoeden, de verantwoordelijkheid voor mijn drie kinderen nemen, zorgen dat zij een goede toekomst hebben, goed voor ze sparen en er ‘gewoon’ voor ze zijn. Met ze spelen, ze helpen zich te ontwikkelen tot gebalanceerde volwassenen. 

Op het andere moment is dat een mooie positie in het bedrijfsleven hebben, een succesvol eigen bedrijf hebben, veel geld verdienen of veel erkenning krijgen.

Het is een soort spagaat waar ik maar moeilijk uit kom. Zou ik beide willen hebben? Kan dat? En hoe dan? Herkennen meer ouders dat? Je energie wordt als een soort stuiterbal heen en weer geslingerd tussen het gezinsleven en je ambities op andere vlakken. 

Bewust vier dagen werken 

Toen mijn eerste dochter werd geboren (in 2016) was het voor mij heel simpel. Ik ga minder werken. Ik ging vier dagen per week, 32 uur, werken en zou één dag thuis zijn voor mijn dochter. Dat doe ik vandaag de dag nog steeds. Inmiddels heb ik drie kinderen. En ik heb eigenlijk nooit spijt gehad van mijn keuze om een dag minder te gaan werken. 

Natuurlijk, de dagen thuis zijn niet altijd leuk, de kinderen zijn soms vervelend, soms probeer je de klok vooruit te kijken. Zeker in de lockdownperiode was het behoorlijk afzien. En met die kleintjes, de vieze luiers, het gejengel, de ruzies en de rotzooi wens ik soms dat ik toch maar op kantoor was gebleven. Maar, er zitten ook gouden dagen tussen, waarop we veel leuke dingen doen of gewoon lekker met zijn allen in huis bezig zijn. 

Op het terras met kinderen - dadventures.nl
Op mijn vrije dag lekker ergens lunchen.

Je maakt je kinderen maar één keer mee 

Uiteindelijk schuilt er bij mij één belangrijke overweging achter mijn keuze om vier dagen te werken. Mijn gevoel is altijd geweest: ik kan mijn kinderen maar één keer meemaken. Als ze eenmaal groot zijn, worden ze nooit meer klein. Die dagen, die momenten, die krijg je nooit meer terug. Dus pak ik ze nu. Dat is een bewuste keuze die me soms frustratie oplevert, maar vaak geluk en plezier. En ik kan me niet voorstellen dat ik hier ooit spijt van zal krijgen. 

Mijn carrière-ambities staan dan ook op een laag pitje, zolang de kinderen klein zijn. Ik blijf wel onrustig. Ik blijf projectjes opzoeken, ondernemen, bouwen. Dat zit in me. Dat heb ik wel nodig. Maar, ik moet tegelijk waken dat ik mijn energie goed verdeel tussen werk en gezin. 

En met die kleintjes, de vieze luiers, het gejengel, de ruzies en de rotzooi wens ik soms dat ik toch maar op kantoor was gebleven.

Een topfunctie bekleden én een gezin runnen 

Zou het kunnen? Parttime werken én carrière maken en voor je kinderen zorgen? Als je echt carrière wilt maken, in de zin klassiek zin van het woord, CEO bij een groot bedrijf worden, topmanager bij KPMG, nou ja, hoe dan ook een topfunctie ergens wilt bekleden: dan kun je dat naar mijn mening niet combineren met fatsoenlijke zorg voor je gezin. Dan zal er verwacht worden dat je 50 uur per week voor je werkgever aan de slag bent en dan kun je wel voor je gezin willen zorgen, maar dat gaat gewoon niet. 

Er zijn vast wel voorbeelden te vinden van mensen die het op deze manier doen. Dat vind ik knap. Sommige mensen kunnen dat gewoon: ik zou dat niet kunnen. 

Een gezin kost veel energie 

Een gezin ‘runnen’ kost erg veel energie, heb ik gemerkt. Kinderen vragen van zes uur ‘s ochtends tot negen uur ‘s avonds aandacht. En regelmatig ook in de nacht. Die energie kun je maar één keer besteden, dat gaat gewoon ten koste van iets anders. Tenminste, bij mij wel. 

Ik dacht dat ik alle bordjes wel tegelijk in de lucht kon houden. Werken in loondienst, een eigen bedrijf runnen, veel sporten en er helemaal voor mijn gezin zijn. Nou nee dus, dat ging niet goed. Ik moest keuzes maken. 

Zoals ik het wil, moet ik keuzes maken

Inmiddels ben ik me ervan bewust dat, op de manier waarop ik het wil doen, mijn gezin gewoon heel veel energie kost. Ik wil er zijn voor mijn kinderen. Ik wil met ze opstaan, ik wil hun broodjes smeren, ik wil ze naar school brengen, ik wil mee naar zwemles, ik wil ze naar dansles brengen, ik wil ‘s avonds een verhaaltje voorlezen, ik wil met ze naar de dierentuin, ik wil voor ze zorgen en ik wil ze meemaken. Natuurlijk verdeel ik de taken met Iris. En natuurlijk komt de stress soms uit mijn oren als we ‘s ochtends te laat zijn opgestaan en ik de lunchpakketjes moet klaarmaken, kinderen naar school moet brengen en zelf nog een beetje tijdig op kantoor wil zijn. 

Dat is niet altijd makkelijk. 

Iris heeft ook haar ambities 

Er speelt in al deze overwegingen en onze taakverdeling thuis natuurlijk nog iets mee: Iris haalt ook voldoening uit haar werk. Voor mij is het vanzelfsprekend dat zij ook de kans moet krijgen om een loopbaan te hebben. Zij wordt ook niet gelukkig als ze 7 dagen per week thuis zit. Dus ze werkt (nu) drie dagen per week en haalt daar veel voldoening uit. Bovendien heeft ze een hele mooie baan, wat ervoor zorgt  dat we beide min of meer gelijkmatig bijdragen aan het inkomen. Dat vind ik prettig. De één is niet financieel afhankelijk van de ander. We hebben elkaars inkomen wel nodig om het leven te leiden dat we nu hebben. 

Natuurlijk komt de stress soms uit mijn oren als we ‘s ochtends te laat zijn opgestaan en ik de lunchpakketjes moet klaarmaken, kinderen naar school moet brengen en zelf nog een beetje tijdig op kantoor wil zijn. 

Al deze keuzes maken dus dat een carrière in de klassieke zin van het woord voor mij niet haalbaar is. Maar, ook niet wenselijk. Ik zou het intellectueel gezien misschien wel aankunnen, maar ik ben er gewoon niet voor gemaakt. Niet stressbestendig genoeg. En, zoals hiervoor geschreven, wil ik een gebalanceerd leven. Er 100% zijn voor je werkgever, overuren draaien en in de weekenden werken, dat gaat gewoon niet. En ik wil het niet. 

Een corporate carrière, het lijkt me vreselijk. Ik ben blij dat ik een sector werk, waarin ik op teenslippers naar kantoor kan en de onderlinge concurrentie tot een minimum beperkt is. 

Toch zijn er mogelijkheden genoeg

Maar, er zijn natuurlijk mogelijkheden zat. Ontplooiing kan op zoveel manieren. Je kunt je leven deels vormgeven zoals je wilt.  Dit blog is er een voorbeeld van. Voor mij is dit een manier om me te uiten, voldoening te vinden. Ik kan hier een deel van mijn hobby in kwijt (schrijven) en een deel van mijn professie (marketing). Ik kan er lekker aan knutselen wanneer ik zin heb. Dit is voor mij een vorm die goed werkt naast mijn baan en mijn gezin. 

Online zie ik legio voorbeelden voorbij komen van vaders en moeders die het gezin en een mooie professionele loopbaan prima combineren. Met mooi deeltijd werk, met een eigen bedrijf ernaast, met freelance werk, noem maar op. 

Op kantoor bij dadventures - dadventures.nl
Ik werk op een plek waar ik gewoon op teenslippers kan rondlopen.

Rolverdeling man vrouw: vrouw is nog steeds meer verzorgend 

Maatschappelijk en cultureel gezien is het bij ons in Nederland nog steeds overwegend zo, dat bij de geboorte van een kind, de man blijft werken en de vrouw stopt of minder gaat werken. De rolverdeling man vrouw is nog altijd vrij klassiek. Tel het aantal mannen in je omgeving maar eens dat volledig thuis blijft. En het aantal vrouwen? Grote kans dat je meer thuisblijfmoeders dan thuisblijfvaders kent. Bij mij thuis is het dus ook zo dat ik nog altijd meer werk dan Iris (vier dagen om drie dagen). 

De intentie is vaak wel anders, maar toch is het patroon in veel gezinnen nog overwegend klassiek, zo laat ook de emancipatiemonitor zien. 

Ik denk dat we de komende decennia daar wel een verandering in gaan zien. Maar, het gaat langzaam. Het uitbreiden van het vaderschapsverlof is een mooie, keine stap. Ik denk dat er meer overheidsregelingen en een forse mentaliteitsverandering nodig zijn om de verhouding arbeid/gezinszorg en dus de rolverdeling man vrouw in de toekomst veel meer naar een 50/50 situatie te brengen. 

Tel het aantal mannen in je omgeving maar eens dat volledig thuis blijft. En het aantal vrouwen.

Veel meer vrouwen op Instagram dan mannen 

Met deze website ben ik actief op Instagram. In mijn netwerk kost het me grote moeite om mannen te vinden die, net als ik, openlijk bezig zijn met opvoeden en het gezinsleven. Mannen vinden het toch lastiger om dit met elkaar te delen. Ik zou het toejuichen als we als mannen onder elkaar veel meer open zouden zijn over het leven als vader. Dat is ook één van de redenen dat ik deze site ben begonnen. 

Ik zie op Instagram hoe veel moeders alles met elkaar delen: mooie momenten, zorgen, vreugde, problemen, alles. Van postnatale depressies tot sterrenkinderen en van gelukzalige zandbakmomentjes tot het uitpuffen ‘s avonds voor de televisie. Deze vrouwen steunen elkaar en spreken zowel hun twijfels als hun zekerheden naar elkaar uit. 

Wij mannen doen dan over het algemeen niet, we stoppen onze zorgen over het opvoeden maar een beetje weg in onszelf. Verzuipen ons in werk, carriere, gelul over voetbal of excessief sporten. Natuurlijk generaliseer ik, maar ik denk dat er zeker een kern van waarheid in deze observatie zit. 

Toren bouwen van Duplo
Samen spelen, nu kan het nog.

Hoe is het voor vrouwen? 

Ik ben ook erg benieuwd hoe het is voor vrouwen. Hoe zien zij de rolverdeling man en vrouw? Voelen zij zich meer verplicht de zorg voor het kind op zich te nemen? Willen zij het vaker? Brengt de man hen in die positie? Brengen we als maatschappij vrouwen in die positie? Ik heb geen antwoord, maar ik ben wel benieuwd naar de antwoorden die vrouwen hierop geven. 

Wij mannen doen dan over het algemeen niet, we stoppen onze zorgen over het opvoeden maar een beetje weg in onszelf. Verzuipen ons in werk, carriere, gelul over voetbal of excessief sporten.

Ik ken ook gezinnen waarbij de man veel werkt en de vrouw volledig thuisblijft. Het grote voordeel ervan lijkt me wel dat er volledige duidelijkheid is over de taakverdeling. De vrouw de kinderen en het huishouden, de man het inkomen. Klaar. Simpel. En levert minder stress op, denk ik.

Soms denk ik wel eens: hadden wij het ook niet zo moeten doen? Echter, ik zou nooit volledig thuis kunnen blijven en Iris ook niet. En bovendien, die belangrijke overweging die ik hiervoor noem (dat ik mijn kinderen écht wil meemaken) blijft overeind. Dus, dat model gaat bij ons niet werken. 

Het vaderschap heeft mij wezenlijk veranderd

Als ik weer naar mezelf kijk, dan heeft het vaderschap en het hebben van een gezin mij wezenlijk veranderd. En het heeft mijn leven ook veranderd. Het heeft me sterk doen nadenken over hoe ik mijn toekomst zie. Wat wil ik? Hoe moet de balans zijn? Wat vind ik belangrijk? Hoe vaak wil ik mijn kinderen zien en wat wil ik met ze doen? Hoe belangrijk is geld in dat geheel? Veel geld om veel leuke dingen te doen is natuurlijk fijn, maar minder tijd om bij ze te zijn is minder prettig. Hoe groot of hoe mooi wil je wonen? We wonen in een prima huis, maar het kan altijd beter, mooier, groter, luxer. Wanneer is het goed genoeg? Is een grotere tuin echt beter voor de kinderen en voor mezelf of is het gewoon het verlangen naar iets anders? 

Een formule die werkt 

Ik denk dat ik aardig op weg ben naar een formule die voor mij werkt. Niet fulltime werken, wat eigen projectjes ernaast doen, en tijd met mijn kinderen doorbrengen. Tenminste, zo voelt het nu. Het is natuurlijk veranderlijk. Als over twee jaar al mijn kinderen op school zitten, betekent dat automatisch dat ik meer tijd voor mezelf overhoud. Tegen die tijd kan ik altijd zien wat ik daarmee wil. Ik kan meer gaan werken. Ik kan gaan fietsen, wandelen, tekenen, voor mezelf beginnen. Wat dan ook. Voor nu is het goed. 

Wat wil ik? Hoe moet de balans zijn? Wat vind ik belangrijk? Hoe vaak wil ik mijn kinderen zien en wat wil ik met ze doen? Hoe belangrijk is geld in dat geheel?

Dat is wel een groot voordeel van onze financiële situatie: zoals we het nu doen, kunnen we prima onze broek ophouden. Dat betekent dat ik dus met vier dagen werken rond kan komen. Die extra dag kan ik in de toekomst besteden aan iets wat ik op dat moment belangrijk vind. Best een lekker idee. 

Vragen over de toekomst 

Hoe dan ook, dit zijn vragen die me soms wel bezig houden. Dan is het moeilijk om goed in het moment te zijn. Dan ben ik bezig met de toekomst, met ‘wat als’ en ‘doen we het wel goed?’. Toch kom ik telkens weer tot de conclusie dat dit voor ons de beste manier is. Het is niet perfect, maar dat bestaat ook niet. Het is een manier die voor ons werkt en die het meest recht doet aan hoe wij willen leven en hoe we onze kinderen willen opvoeden. In een omgeving waarin papa en mama de verantwoordelijkheden delen, waarin ze beide zelfstandig kunnen zijn en waarin ze allebei een belangrijk deel van de opvoeding voor hun rekening nemen. 

Ik denk ook dat ik dat in de toekomst graag bij mijn eigen kinderen terug zie. Dat ze een relatie aangaan waarin ze gelijkwaardig zijn. Dat mijn dochters zich kunnen ontplooien tot wie ze willen zijn. Natuurlijk, als ze dat willen kan dat ook het fulltime moederschap zijn (of wat dan ook). Maar ze hebben in elk geval een voorbeeld gehad waarin papa en mama geprobeerd hebben elkaar zo veel mogelijk te vrijheid te gunnen, maar ook de verantwoordelijkheden hebben gedeeld. 

Hoe is bij jou de verdeling thuis? Werk jij meer of je partner? En hoe zijn jullie tot deze keuze gekomen? Voelt het goed zoals het is? Ik hoor graag van je.

Dadventures is mijn verhaal over het vaderschap met drie kinderen. Over de avonturen die we beleven en dus vooral het gebrek daaraan. Mijn doel? Iets van herkenning geven voor andere vaders, mijn ervaringen delen én de band tussen vader en kind versterken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.