10x waarom het vaderschap niet leuk is

Bart kijkt in de camera

Had ik het maar geweten… hoe het zou zijn. Het leven met kinderen is op geen enkele manier voor te stellen totdat je ze zelf hebt. Nu zijn er vele redenen te bedenken waarom het vaderschap WEL leuk is, maar hier ga ik liever een keer in op de negatieve kanten van het vaderschap. Want, ja, die zijn er nu eenmaal genoeg. 

1 – Kinderen luisteren niet

“Estelle, doe de deur dicht.” Estelle loopt zonder de deur aan te raken door alsof ze niets hoort en de poes ontsnapt naar boven. Ik moet achter de poes aan. 

“Lauren, eerst de stiften opruimen en dan mag je met de playmobil spelen.” Lauren laat die drie omgekeerde etuis met stiften gewoon op tafel liggen en gooit de bak playmobiel om. 

“Maxim, NIET buiten de poort fietsen!” Maxim doet de poortdeur open en fietst lachend weg. 

Tja, luisteren is niet het sterktste punt van kinderen. En als je er drie hebt, in de leeftijd van twee tot en met vijf, dan ben je vaak heel lang bezig ze te laten doen wat je van ze vraagt. 

2 – Kinderen kunnen niet ‘uit’ 

Ze zijn er altijd, er zit geen pauzeknop op. Ze gaan nooit eens een week of twee op kamp, zodat papa en mama rust hebben… Elke dag, elke nacht, staan ze aan je bed. Uitslapen? Nope, dat zit er per definitie niet meer in. 

Het is van 7 uur ‘s ochtends tot 20.30 ‘s avonds gekkenhuis. Een dagje werken voelt bijna als een dagje vrij.

3 – Kinderen maken rommel, heel veel rommel

Die rommel… overal speelgoed. Twee bakken Duplo die over de woonkamer uitgesmeerd zijn. Poppen, blokken, kinderwagens, ballen, spelletjes, puzzels. Als ze gaan kleien vind je drie weken later nog de bolletjes rood en geel in de hoeken van je kamer terug. 

Kleding laten ze werkelijk overal slingeren. Elke avond is het een zoektocht naar de pyama’s en tandenborstels. 

En dan heb ik het nog niet eens over de hoeveelheid eten die ze naast het bord, op de stoel en op de grond weten te krijgen. De Dyson is mijn beste vriend sinds ik kinderen heb. 

Opruimen is niet overbodig
Help! Overal Duplo!

4 – Kinderen ruziën onderling

Zeker in de peuter en kleuterleeftijd hebben kinderen er een handje van om elkaar de hersens in te slaan. Nog net niet letterlijk, maar er wordt wel eens een mep uitgedeeld. Meestal blijft het wel bij duwen, schreeuwen en onbedaarlijk janken van één of twee kanten. En heb je net als ik drie kids, dan wil het wel eens voorkomen dat ze alledrie tegelijk ruzie om hetzelfde duplo blokje hebben. Drama gegarandeerd en de oorzaak van vele opspelende stresshormonen. 

5 – Kinderen zijn totaal niet logisch 

Mijn kinderen maken onlogische keuzes en beslissingen. Ze kunnen de ene dag smullen van broccoli en het de volgende dag ontzettend vies vinden. De ene dag is fietsen het allerleukste wat ze ooit hebben gedaan en de dag erna durven ze niet meer. Het ene moment vinden ze je geweldig en een uur later ben je de grootste eikel op het noordelijk halfrond. Logica is ver te zoeken. Daar sta je dan met je goede gedrag en je pan broccoli. 

6 – Kinderen kosten veel tijd

Tja, ze kosten tijd, he? Op een normale werkdag (als ik zelf moet werken) ben ik ongeveer op deze manier met de kinderen bezig: 

  • De vaatwasser uitruimen met heel spullen erin die de kinderen hebben vies gemaakt
  • Ontbijtjes maken
  • Schoolpakketjes maken
  • Eén of meerdere kinderen wegbrengen naar school of oppas
  • Eén of meerdere kinderen ophalen van school of oppas
  • Eten voor ze koken
  • Ze bezig houden in het spitsuur rond etenstijd
  • Een kind naar zwemles brengen en ophalen 
  • De kinderen douchen, voorlezen en naar bed brengen 

En dan zo rond half negen heb je nog even een avondje voor jezelf. 

Op dagen dat ik niet werk en alleen thuis ben (papadag), ziet het er ook zo uit, maar dan met nog allemaal kinderdingen ertussendoor. Zoals fruit snijden, discussiëren over het fruit, het fruit onaangeraakt opruimen, lunch maken, ruzie maken om de lunch, spelen met denkbeeldige poppetjes, naar de bibliotheek, en nog veel meer andere dingen. 

7 – Kinderen dwingen je tot keuzes

Kinderen en carrière, gaat dat samen? Niet voor mij in elk geval. Maar, ze dwingen je tot meer keuzes. Ga ik vier keer per week sporten of geef ik toe aan mijn toch al overvolle programma? Wil ik bier drinken met mijn vrienden of morgenochtend niet kapot gaan met een kater als de kids rond half zeven weer rond mijn bed zwerven? Ga ik nu met ze mee naar de speeltuin waar ik me altijd zo verveel of blijven we thuis waar ze zoveel rommel maken, maar waar ik zelf wel wat anders kan doen? Keuzes, keuzes, keuzes.

8 – Kinderen kosten veel geld

Een kind kost handenvol geld. Het Nibud becijferde eens dat 3 kinderen 33% van het besteedbaar inkomen per jaar kosten. In mijn geval zou dat over een periode van 18 jaar ruim € 300.000,- euro zijn. Slik. Dat zijn heel veel hele mooie vakanties en een paar hele dikke auto’s… maar ja, maken die je gelukkig? 

Sparen voor kinderen, hoe en hoeveel
Kinderen, duur dat ze zijn!

9 – Kinderen willen je aandacht 

Het belangrijkste wat je een kind kunt geven, is aandacht. Je zult het ook moeten geven, want ze zetten een gebrek aan aandacht je gegarandeerd betaald. Als jij op je papadag denkt lekker de hele dag achter de laptop te kunnen hangen, dan gaan je kinderen zeker vervelend doen. Je zult met ze moeten spelen, praten en verhaaltjes moeten voorlezen. 

10 – Kinderen nemen je ruimte in 

Kinderen hebben een plek nodig om te leven, natuurlijk. Toen je kinderloos was had je een heerlijke doorzonwoning. Met een ruime slaapkamer, een sportkamer, een kantoor en een ruime zolder voor je was. 

Nu nemen de kids drie slaapkamers in, heb je geen kantoor en geen sportkamer meer en de was doe je in een klein hoekje. Je woonkamer is veranderd in een soort vestiging van Intertoys met een poppenhuis, een kleine speelkeuken, een speel-werkbank, bakken met speelgoed, kindermeubilair en uiteraard, overal vegen stift. Ja, ook op die dure eettafel waar je na aanschaf zo zuinig op was. 

11 – Bonusreden: was, was, was, was, was, was, was, was

De was!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Voorheen draaide onze wasmachine twee dagen per week, nu elke dag minstens twee keer. Heb je dus om 20.30 uur ‘s avonds vrij, kun je nog zo’n wasmand vol met priegelige hemdjes, ondergoed en kleine rokjes en shirtjes gaan opvouwen. 

Bart met Lauren en Estelle
Natuurlijk… ik zou ze voor geen miljoen willen missen.

Conclusie: toch maar wel?

Als je bovenstaande zo leest zou je denken dat ik misschien liever geen kinderen had gehad. Maar, nee… zonder kinderen zou ik het leven toch een stuk minder zinvol en voldoenend vinden. En ik zou een heleboel geluksmomentjes hebben gemist. 

Ze zijn soms een pain in the ass, ze maken het leven een stuk ingewikkelder, maar het zit wel in onze natuur om ons voort te planten. 

Wil jij na het lezen van dit blog nog steeds kinderen? 

Dadventures is mijn verhaal over het vaderschap met drie kinderen. Over de avonturen die we beleven en dus vooral het gebrek daaraan. Mijn doel? Iets van herkenning geven voor andere vaders, mijn ervaringen delen én de band tussen vader en kind versterken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.