De eerste week als vader

Bart en Lauren als baby

Ik weet het nog goed. Zal het waarschijnlijk ook nooit vergeten. Mijn eerste week als vader. Een magische, bijzondere, gelukkige week, waarin mijn leven voorgoed veranderde. Een week waarin er ook ontzettend veel op me af kwam. Ik neem je mee in mijn eerste week als kersverse vader. 

Bord aan de deur
Heb jij het geboortebord al geregeld? Mijn vader had deze gemaakt voor mijn neefje en nichtje. Hij overleed voordat onze kinderen werden geboren, maar we hebben het voor elk kind opnieuw overgeschilderd.

Uitkijken naar het vaderschap 

Voordat ik vader werd, keek ik er al enorm naar uit. Ik wilde al graag een kind, maar Iris wilde nog even wachten. Ze wilde met name eerst een huisje op de grond hebben. Nu was het in die tijd (2014) niet echt lekker verkopen, dus wij verkochten ons appartement met tienduizenden euro’s verlies en kochten een mooi stulpje in een keurige wijk in Veenendaal. In februari 2015 woonden we in ons nieuwe huis en niet lang daarna besloten we dat Iris zou stoppen met de pil. 

Van Asten Babysuperstore

Verrassing bij de gynaecoloog 

In september 2015 werden bij een bezoek aan de gynaecoloog blij verrast: Iris was gekomen vanwege helse buikpijnen – er bleek een cyste op haar eierstok te zitten -, maar de gynaecoloog meldde ons en passant dat Iris zwanger was! We waren allebei behoorlijk beduusd, maar ook geweldig blij. 

Hoewel, er waren dus mixed feelings, want de cyste op de eierstok zou nog wel eens voor complicaties kunnen gaan zorgen. Een lang verhaal kort is dat we hebben besloten de cyste te laten zitten en na de bevalling is deze operatief verwijderd (hier kan ik nog een heel blog over schrijven). 

Voorbereidingen voor het eerste kindje 

Nadat we zwanger waren en de zwangerschap zich voorspoedig ontwikkelde, gingen we natuurlijk steeds meer voorbereidingen treffen voor de komst van ons eerste kindje. De kamer op orde maken, meubeltjes bestellen, badjes regelen, een kinderwagen kopen (neem een Joolz, echt!), een maxicosi, een draagzak (tip: neem een voorgeknoopte draagdoek, werkt een stuk makkelijker en ziet er beter uit). Stuk voor stuk ondernemingen waar ik heel blij van werd, want, ja, ik wilde nou eenmaal graag een kind!

Ik had me goed voorbereid 

En nu ging het eindelijk gebeuren. Ik had me behoorlijk goed voorbereid, vond ik zelf. Ik had zelfs een privé-cursus over de bevalling gehad – alleen omdat de groepscursus vol zat (we waren te laat met inschrijven). Dit gaf me een goed beeld van wat ik van de bevalling kon verwachten, maar die eerste week als vader, daar heeft eigenlijk niemand mij op voorbereid

De laatste weken van de zwangerschap 

Ik weet nog goed ook hoe ik de laatste weken van de zwangerschap beleefde. Elke dag was spannend, want het kon elk moment gaan gebeuren. Het idee dat je morgen misschien wel ineens voor een kind moet zorgen, was spannend, geweldig en beangstigend tegelijk. Als ik ergens heen moest voor werk, dan dacht ik: “Stel nou dat ze nu bevalt, dan ben ik er niet bij!” Onzin natuurlijk, want een bevalling duurt zelden minder dan twee uur, maar wist ik toen veel. 

Op een ochtend werd ik vroeg wakker en stond Iris al onder de douche. Dat deed ze nooit zo vroeg. Dus ik liep naar de badkamer en vroeg achteloos: “Wat ben jij aan het doen?” Haar reactie was duidelijk: “Dat kind komt eraan, verdomme!” Oke, ze had duidelijk weeën en die waren dus niet echt prettig. 

Maar, de weeën zetten niet echt door en het bleef de hele dag op en af gaan. Ik ging maar werken en bleef de hele dag angstvallig mijn telefoon in de gaten houden. ‘s Middags werden de weeën wat regelmatiger: voor mij het signaal om naar huis te komen en te doen wat nodig was. 

Naar het ziekenhuis om te bevallen 

Iris had een medische indicatie (die cyste op de eierstok) en daarom zouden we in het ziekenhuis bevallen. Ik belde de kraamafdeling en ze vertelden me dat we konden komen als de weeën elkaar binnen vijf minuten opvolgden. Rond etenstijd was het zover en kon ik met de klaarstaande bevallingstas en een klagende Iris (begrijp me niet verkeerd: ze had alle recht om te klagen) in de auto stappen op weg naar het ziekenhuis. 

Het bevallingsverhaal zelf zal ik je hier besparen. Maar, rond middernacht waren we de trotse ouders van een prachtige dochter. 

Lauren net geboren en bij papa
In het ziekenhuis met Lauren. Trots!

De eerste week als vader – een hectische week

Nu ik zelf drie kinderen heb, kan ik andere toekomstige vaders nog steeds niet goed voorbereiden op wat ze te wachten staat. In het bijzonder in die eerste week. Het is namelijk iets wat je pas echt begrijpt als het je leven binnen stormt. En dat gebeurt op het moment dat die kleine zijn of haar weg uit de baarmoeder vindt, op de borst van je vrouw wordt gelegd en jou gevraagd wordt of je de navelstreng wilt doorknippen. Vanaf dat moment, al realiseer je je het dan niet, zal je leven nooit meer hetzelfde zijn. 

Vanaf dat moment begint namelijk het 24/7 zorgen, het continu verantwoordelijk zijn, het nooit meer echt vrij zijn, voor de komende jaren. Maar, ook beginnen de geluksmomentjes op manieren die je nog niet kende, de driftbuien, de geweldige uitstapjes, het drammen om snoepjes en veel meer hele mooie en minder mooie dingen. 

Die eerste week als vader is vrij heftig. Er komt veel op je af. Ik weet nog dat wij ons kleintje behandelden alsof ze van porselein was. Het ritje vanuit het ziekenhuis naar huis, midden in de nacht, geen kip op de weg, maar toch reed ik als een opa. Alles is fragiel, je hebt geen idee hoe je er mee om moet gaan. Die eerste nacht met een kind deed ik geen oog dicht, omdat ik niet zeker meer wist of ze nu op haar rug of op haar zij moest slapen. Constant checkten we even bij de wieg: ademt ze nog? 

Godzijdank kwam de kraamhulp ‘s ochtends al redelijk op tijd. Bij ons was het ook nog eens een goede vriendin, dus het voelde direct vertrouwd. Ze maakte ons snel wegwijs in de beginselen van het ‘zorgen voor een baby.’ De luier verschonen snap je nog wel, dat kun je eigenlijk niet fout doen. Maar, hoe zorg je dat je baby op temperatuur blijft? Wat doe je als het kind blijft huilen? Is dat normaal? Hoe houd je je baby dan vast en op welke manieren kan dat nog meer? Hoe doe je haar in bad? Welke kleur heeft de poep en hoort dat? Hoeveel borstvoeding heeft het kind nodig? Hoe vaak? En wat als ze te koud, te warm, te rood, te geel, te luidruchtig, te stil, te licht of te zwaar is? Hoe zorg je ook een beetje voor je vrouw? 

Zo veel vragen. De kraamhulp is goud waard. Ik vraag me echt af hoe ze dat in landen doen waar de zorg een stuk minder goed geregeld is dan in Nederland. Waarschijnlijk heb je dan héél veel advies van je moeder nodig. 

Aangeven, beschuit met muisjes, bezoek 

Lange vingers met muisjes maken
Je kunt het jezelf natuurlijk ook onnodig moeilijk maken, met lange vingers met gesmolten chocolade en muisjes.

Als vader wordt je geacht vanalles te regelen. De aangifte. Beschuit met muisjes. Het organiseren van het bezoek. Mijn broer komt ‘s middags, dan kunnen de buren ‘s avonds even komen. Maar, niet te laat, want we willen nog even tijd voor onszelf. En we zijn zo moe. Slapen amper. Ondertussen wil je ook als vader voor je kind zorgen, huid op huid liggen, het kindje troosten, een luier verschonen en ‘s nachts je vrouw steunen bij de voedingen die zo moeizaam verlopen. 

Geboorte feestwinkel

Voeden met een vingerhoedje 

Ons eerste kindje had wat moeite met de borstvoeding. Dus, zaten wij nachtenlang met een vingerhoedje ons kindje te voeden, omdat ze anders niet genoeg binnen kreeg. Ook maakte ik elke nacht twee keer kruikjes, met kokend water in de weer in de keuken, terwijl ik eigenlijk nog in mijn diepe slaap verkeerde en bijna het kokende water over mijn eigen pyjamabroek heen gooide. 

En dan het bezoek. Er komen zo veel mensen langs in een kraamweek. De opa’s en oma’s staan al na een paar uurtjes op de stoep. Naaste familie volgt snel, waarschijnlijk dezelfde dag. En dan komt al het andere. Vrienden, ooms, tantes, buren, overburen, collega’s, klasgenoten, teamgenoten, oude bekenden. Ze willen allemaal je baby zien. Heel erg leuk hoor, maar ook best vermoeiend. Gelukkig neemt de kraamhulp veel voor je waar, maar na een ruime week is ze vertrokken en dan sta je er alleen voor. 

Mijn tip: kies voor jezelf en stel het bezoek uit. Niet alles natuurlijk, maar mensen die wat verder van je af staan willen best een weekje of drie wachten voordat ze langskomen. Dan heb je zelf wat meer tijd om te wennen aan je nieuwe situatie. 

Hoe voelt die eerste week als vader

Tja, en hoe voelt dat dan? Ik denk dat één woord wel van toepassing is: trots. Trots dat je bent. Niets zo mooi als je eigen kind. Iedereen mag het weten. Iedereen moet de foto’s zien. Zeker de vrouwen in je omgeving vinden dat vaak ook leuk, de mannen wat minder. 

Het echte vadergevoel laat op zich wachten  

Misschien willen de echte vadergevoelens in die eerste week nog niet helemaal doorkomen. Bij mij duurde dat ook even. Ik moest even een band opbouwen met mijn kind. Na een paar weken ga je het wel voelen – het is jouw kind, met zijn eigen gewoonten en eigenaardigheden. Je moet je kind een beetje leren kennen. De geluidjes, de bewegingen, de oogopslag. Het is net als een nieuwe auto, in het begin een tikkie onwennig en met een vreemd geur, maar naar een paar weken helemaal eigen en zonder geheimen. Geloof me: op een gegeven moment ga je de huiltjes onderscheiden. Het ene betekent honger, het andere onrust en weer een ander huiltje is een vieze luier. Dit schijnt trouwens iets te zijn wat je op een cursus kunt leren: babytaal.  

Het vaderschap wijst jou de weg

In die eerste week heb je eigenlijk nog geen idee van wat het vaderschap echt inhoud. Ik liep op de automatische piloot. Ik genoot, dat zeker, en soms vond ik het best zwaar. Maar, die eerste week is op geen enkele manier te vergelijken met het vaderschap in de jaren erna. Dat verandert, geleidelijk, steeds meer van verzorgen naar opvoeden. 

Het vaderschap verandert continu. Je kind verandert, zijn behoeften veranderen. En daarmee verandert ook telkens wat er van je verwacht wordt. Van de slapeloze nachten in de eerste maanden (of misschien wel het eerste jaar), naar de fietstochtjes naar de kinderboerderij vanaf circa één jaar. Van de flesjes en een beetje wiegen, naar samen scheppen op het strand. Van “Niet aan de glazen komen,” naar “Hallo, hoor je me niet of negeer je me nu alweer?” Van lepels vol babyvoer tot “zelf doen” en compleet ondergekliederde vloer. Van een mooi opgeruimd huis naar een complete bende (tenminste, als je er drie hebt, zoals ik). 

Elke fase is anders 

Het vaderschap is een reis en je weet niet waar je heen gaat. Het enige dat je zeker weet is dat elke maand en elk jaar weer nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen met zich meebrengt. Ik ben dit jaar voor het eerst met mijn dochter naar het Aviodrome geweest. Dát vind ik geweldig. Dat kan natuurlijk niet met een baby. Maar, ik denk ook wel eens weemoedig terug aan de tijd dat we alleen nog een baby hadden en we nog gewoon konden Netflixen wat we wilden. Elke fase is anders. 

Maar, die eerste week, die blijft een bijzondere herinnering. Zeker bij je allereerste kind. 

Dit blog bevat affiliatelinks. Ik kan daarmee een kleine commissie verdienen wanneer jij een aankoop doet via één van deze links. Jij betaalt hier niets extra’s voor. Ik link alleen naar producten waarvan ik denk dat jij er echt iets aan hebt. Geen onzin, dus.

Dadventures is mijn verhaal over het vaderschap met drie kinderen. Over de avonturen die we beleven en dus vooral het gebrek daaraan. Mijn doel? Iets van herkenning geven voor andere vaders, mijn ervaringen delen én de band tussen vader en kind versterken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.